Het is vakantie, wat doe je dan? Je stort op zaterdag de complete voorraad lego op de grond in de huiskamer en je begint met bouwen. Inmiddels is de berg tot ongeveer de helft geslonken en op de kast pronken 2 helicopters, 1 brandweerauto, een vliegtuig, een politiebureau met cel, 2 boten, 2 formule-1 auto’s inclusief pitstraat, 3 sportwagentjes en 1 basketbal veld. Het bouwen is zo gebeurd, het zoeken naar dat ene kleine onderdeeltje (essentieel om verder te kunnen) maakt het zo tijdrovend. In het begin kun je nog smokkelen, door bijvoorbeeld een grijs stukje te pakken in plaats van een zwart stukje, maar net dat ene onderdeeltje heb je (uiteraard!) bij het volgende model weer nodig.

Manlief was geen lego kind, hij was van de mecano. En als zijn vrouw hem dus uitfoeterde omdat hij rondslingerende stukjes niet gelijk in de legodoos gooide, maar in een willekeurige speelgoedverzamelplek in een willekeurige ruimte, dan schudde hij wat meewarrig het hoofd. Net als toen ik alle bouwinstructies met behulp van het lamineerapparaat had geplastificeerd. Mijn wraak was zoet toen manlief gisteren wanhopig het hele huis op zijn kop zette om dat ene laatste stukje te vinden.

Het huis kon best een poetsbeurt gebruiken, er lag nog genoeg administratie, tentamens om te maken, allemaal nuttige en noodzakelijke dingen die nu eenmaal moeten. Maar zo zittend op de grond, omringd door 2 kinders, manlief en de lego verspreid over heel de vloer, een bak koffie in de hand, was dat allemaal even niet meer belangrijk.

Kan het u overigens van harte aanbevelen, lego, het heeft iets rustgevends haast therapeutisch. Een metafoor voor het leven, allemaal kleine stukjes, soms liggen ze vlak voor je neus, soms moet je heel lang zoeken, tezamen vormen ze uiteindelijk 1 geheel. Het geeft niet als je sommige blokjes niet de juist kleur of vorm hebben, maar als je voortdurend verkeerde bouwstenen gebruikt, dan krijg je uiteindelijk een heel ander model dan zou moeten, dan wordt je uiteindelijk heel iemand anders dan de persoon die je zou kunnen zijn, zou moeten zijn. Een gebruiksaanwijzing krijg je er niet bij, sommigen baseren zich op de bijbel, anderen op de wet, weer anderen bouwen op gevoel, iedereen vind daarin zijn eigen weg.

Enfin, zo zat ik dus, met alles wat me lief is om me heen, wat te bouwen, wat te filosoferen. Gewoon op een donderdagmorgen, nog genoeg te doen, nog zoveel wat moet, maar dat was even niet belangrijk.

Dochterlief is nou niet bepaald gezegend met een taalknobbel. Dat geeft niets, iedereen heeft zijn eigen talenten. Een xb4handicapxb4 die daar bijkomt is dat ze totaal niet gexefnteresseerd is in lezen. In tegenstelling tot haar moeder, die vanaf haar 6^e jaar letterlijk alles wat letters vertoonde verslond. Tot en met alle ingredixebnten van het broodbeleg toe (en in die tijd, stond er ook niet meer op dan dat, in tegenstelling tot de puzzeltjes, mopjes en wetenswaardigheden waarmee men nu de pakken hagelslag opleukt). Ondanks dat ze niet leest, schrijft ze wel graag. Korte verhaaltjes, briefjes, dagboeken, kilox92s papier uit mijn printerx85

En soms ligt er dan ineens een briefje op je hoofdkussen:

Halo mama, hoe gaat het met je. Met mij gaat het goed. Ik heb deze brief gesgrefen omdat ik je heel lief fint. Enom dat je heel faak me ferwent heb. Daarom geef ik je deeze brief. Om dat ik je hhheeeeeeeeellll lieieieieieief vin. Je bent heeeeeeeeel mooi. Met je pragtige haaren en je pragtige ogen. Groeten. PS voor sinterklaas wil ik graag het pleemobiel siekenhuis.